Karol de Foucauld urodził się w 1858 roku w Strasburgu we Francji w rodzinie arystokratycznej. Dość szybko stracił bliskie osoby: ojca, mamę i dziadka. Tradycja rodu skierowała go na drogę kariery wojskowej, w której się jednak nie odnalazł. Jako młody człowiek szukał doświadczeń, zaczytywał się w filozofii, organizował imprezy. Pewnego razu żandarmeria nakryła go, jak w przebraniu żebraka siedział na skrzyżowaniu ulic, prosząc o jałmużnę. Brał udział w krótkiej kampanii wojskowej w tłumieniu powstania w Algierii, podczas której okazał się sprawnym, zaangażowanym i lubianym oficerem. Podjął jednak decyzję, by definitywnie zrezygnować z wojska. Niemal rok spędził, podróżując po Maroku i spotykając ludzi o innej kulturze, innym sposobie życia, wyznających religię muzułmańską. To właśnie te spotkania wywołały w nim potrzebę modlitwy i chodzenia do kościoła już po powrocie do Paryża, do rodziny. Karol powtarzał prośbę: „Boże, jeśli istniejesz, objaw się mnie” – i tak się stało.
De Foucauld postanowił wstąpić do zakonu trapistów o surowej regule życia, a po ślubach czasowych poprosił o wysłanie go do najbiedniejszego klasztoru, który znajdował się w Syrii. Po 10 latach zwrócił się z prośbą o zwolnienie ze ślubów i zamieszkał u klarysek w Nazarecie, gdzie najął się do pracy jako ogrodnik, w nocy zaś dyskretnie spędzał całe godziny w kaplicy klasztornej. To z tego okresu życia Karola mamy najwięcej jego pism duchowych o modlitwie i relacji z Jezusem. Siostry czyniły wiele starań, by posłać Karola na studia teologiczne, aby został księdzem. Po przyjęciu święceń Karol musiał zdecydować, co dalej będzie robił: pragnął wrócić do Maroka, jednak ten kraj nadal był zamknięty dla niemuzułmanów. Wtedy udał się do Algierii, gdzie osiedlił się blisko granicy z Marokiem, dokąd w przyszłości planował się przenieść. Stało się jednak inaczej – Karol obrał drogę na południe, do Tuaregów, plemion żyjących na sposób koczowniczy. Przez lata Tuaregowie nie poddawali się kolonizacji, w czasach Karola przegrali kilka potyczek wojskowych. I wtedy władca Tuaregów zdecydował się nawiązać kontakty z wojskiem francuskim, co spowodowało możliwość osiedlenia się Karola w krainie Hoggaru, rozpostartej między ergami Sahary a pasem Sahelu.
W 1905 roku zaczął się najbardziej znany okres życia Karola: eremity, ewangelizatora życiem, etnografa, badacza kultury tuareskiej, a zwłaszcza twórcy monumentalnego słownika tuaresko-francuskiego, do tej pory niezastąpionego. Karol zbudował niezwykłą sieć relacji ludzkich, był bardzo znany i lubiany przez rodziny mieszkające w Tamanrasset i okolicy. Brał udział w odzyskaniu 200 wielbłądów zrabowanych przez ludzi z Dżanat, tłumaczył traktat pokojowy podczas wielkiego zjazdu rodów tuareskich i dowódców armii francuskiej, zapisał 6 tys. wersetów poezji i pieśni. W lepiance w Tamanrasset przeżył kolejne nawrócenie związane z interwencją ludzi – Tuaregowie odkarmili go umierającego z głodu. W tym, co zrobili ludzie, widział działanie samego Boga.
Karol podziwiał Świętą Rodzinę, uważał ją za wzór dla wszystkich chrześcijan. Zaczytywał się także dziełami Teresy Wielkiej. Dlatego gdy tworzono wspólnotę Małych Braci Jezusa, których powołanie polega na towarzyszeniu ludziom zwykłym, prostym w ich relacji wobec Boga i bliźnich, jeden z nich, Milad, pojechał specjalnie do mistrzów karmelitańskich, by zgłębiać ich szkołę kontemplacji.
br. Zbigniew Nestorowicz (mały brat Jezusa)
